W Warszawie 1924 roku, za murami pałacu
Wielkopolskiego, skompromitowany urzędnik Józef
Kowalski otrzymuje list od Elżbiety Nowak,
dziewczyny z dzieciństwa, której ojciec był
jednym z ofiar represji po 1918 roku. Elżbietę
wtedy przekazano do szpitala psychiatrycznego, a
jej rodzina zniknęła z mapy.
Józef, który przez lata służył biurokracji, nie
potrafił wybaczyć sobie udziału w tych sprawach.
Teraz, gdy Elżbietę znów widzi – zdrową, ale z
roztrzęsionym umysłem – czuje, że jego życie
stoi na skraju kolejnej katastrofy. Znajduje ją
w warsztacie artysty, gdzie ona tworzy obrazy
przypominające przeszłość, a on musi zdecydować,
czy pomóc jej uciec, czy zdradzić ją komisji,
która już śledzi jej ślady.
Miłość zakazana staje się dla niego nowym
powodem do buntu. W mieście, gdzie każdy krok
może być ostatnim, Józef decyduje się na akcję,
której nie ma zwrotu. W nocy, pod wpływem burzy,
schodzi do warsztatu i zabiera Elżbietę. Komisja
odkrywa ich ślad, ale nie ma czasu na
dochodzenie.
Brutalny koniec nadchodzi szybciej, niż
przewidział. Podczas próby ucieczki, Elżbietę
rani strzał. Józef, nie mając wyjścia, zostawia
ją w lesie, przy ciele jej ojca, którego obraz
przed laty przetrwał w jego pamięci.
Tajemnica, którą nosił w sobie przez lata,
wydaje się teraz zbyt ciężka. Miłość zakazana,
bunt, intryga – wszystko to trafia w jeden punkt,
który nie da się naprawić. Józef wraca do pracy,
ale już nie jest tym samym człowiekiem. Miejsce,
które było jego domem, teraz staje się
więzieniem.
Wśród ruin dwudziestolecia, gdzie miłość i
zemsta są równie realne jak śmierć, Józef wie,
że świat, który zmienił, nie da mu już spokoju.
