Lisiecki, twardy weteran z walk o Lwów, wraca do
rodowego dworu po latach służby. W powietrzu
unosi się zapach spalonego drewna – jego brat,
Józef, nie żyje, zamordowany przez swego samego
ojca. Zbrodnie ukryte pod warstwą szlacheckich
rytuałów i nowoczesnych koncepcji państwa.
Podczas święta chrztu córki, Lisiecki zauważa
dziurę w posadzce, skrytkę ukrytą pod kamieniem.
W niej – list od Józefa, który pisał o
konspiracji przeciwko patriarchowi, o planach
wyjazdu za granicę, o obietnicy miłości dla
młodej gospodyni z sąsiedniego majątku. Kobiety,
które miały być jego strażniczkami, stały się
łupem.
Zdrada bliskich to nie tylko akt przemocy – to
zmiana mechanizmu władzy. W czasach
międzywojenne, kiedy granice drżały, a tradycja
walczyla z nowością, sam pan domu okazał się
najgroźniejszym wrogiem. Lisiecki, wściekły,
decyduje się na akcję.
Ponoc w noc świętojańską, zasłuchany w cichości,
wkracza do biblioteki, gdzie patriarcha zbiera
swoje myśli w ostatnim spisie rodowym. Szklana
butelka z alkoholem, którą Lisiecki rozlewa na
rękawie, przechodzi w broń. Uderzenie w głowę,
padnięcie, cisza.
Napięcie osiąga zenit, gdy gospodyni, która była
miłosną wiązanką Józefa, odkrywa ciała. W jej
oczach nie jest gniew, lecz rozumienie.
Zabójstwo patriarchy to nie tylko zemsta – to
początek nowego porządku, gdzie kobiety mogą być
więcej niż tylko więźmione mowy.
Zabójstwo patriarchy zmienia mechanizm świata: w
dziedzinie, gdzie kobiety były tylko urody,
teraz mogą być siłą. Lisiecki, znowu sam, patrzy
na morze, które kiedyś przeszedł, i czuje, że to
nie koniec, ale początek.
