Lato 1927 roku w małej wsi nad Wisłą, gdzie
sieroty i chłopi żyją pod cieniem dawnych
zbrodni. Elżbieta Nowak, córka właściciela
folwarka, znajduje w piwnicy stary dziennik,
który opisuje morderstwo starszego brata jej
ojca – dokonane przez samego ojca, by uniknąć
aresztowania za udział w zabójstwie politycznego
przeciwnika.
Zabronione są korespondencje z zagranicą –
jedynym sposobem na zdobycie dowodów jest
kontakt z byłym sekretarzem ojca, dziś
zasłużonym działaczem narodowym. Elżbieta
decyduje się na wizytę w Warszawie, zostaje
jednak rozpoznana przez agenta policji, który
śledzi rodzinne sprawy od lat.
Podstępny antagonistą okazuje się starszy
pracownik majątku, Janusz Kowalski, który od
wielu lat przekłada wiadomości do rządu, myśląc,
że odszukanie tajemnicy doprowadzi do upadku
dynastii Nowaków. Zamiast tego, Elżbieta ujawnia
dokumenty przed sądem w Krakowie, co powoduje
aresztowanie ojca i przejęcie majątku przez
państwo.
Tajemnica rodowa została rozwiązana nie przez
zemstę, ale przez zrozumienie – Elżbieta zamyka
dziennik i odchodzi z wsi, przekonana, że prawda
zawsze znajdzie drogę, nawet jeśli nie będzie
miała smaku nostalgia.
Nostalgiczny ton domniemań i utraconych wartości
otacza każdy krok postaci, które walka z
przeszłością prowadzi do nowego początku.
