Lisówka, 1927. W dawnym zamku pod województwem
Warszawskim, Ewa Kowalska, córka upadłego
arystokraty, odkrywa stary dziennik swojego ojca.
Strony są pokryte czarną krwią i opisują
nielegalne eksperymenty nad ludźmi, które
prowadzono w podziemiach pałacu. Tego samego
dnia, w lesie, zabijają jej brata – ofiarą
zostaje bezdomny, który próbował ukraść jedzenie.
Zgorzkniony mentor Ewy, profesor Andrzej Nowak,
był kiedyś naukowcem, który współpracował z
ojcem Ewy. Teraz żyje w izolacji, pisząc
nienapisane historie, które mogą zniszczyć
reputację jej rodziny. Gdy Ewa go odwiedza,
znajduje w jego biurze dokumenty potwierdzające,
że jej ojciec był częścią sekretnej organizacji,
której celem było tworzenie nowej rasy ludzi.
Ewa decyduje się na bunt. Znajduje w bibliotece
starą mapę podziemi zamku i wchodzi do
nieznanych sal. Tam, w głębi, znajduje
laboratorium, gdzie eksperymenty zostały
zakończone śmiercią dziesiątków ludzi. Jeden z
ciał ma znany jej z dzieciństwa tatuaż – to jej
brat.
Profesor Nowak, zdezorientowany, próbuje ją
powstrzymać, ale Ewa ujawnia wszystko w gazecie.
Reputacja jej rodziny zostaje zniszczona, a ona
sama zostaje wydalona z miasta. W ostatnim akcie,
po kilku latach, wraca do Lisówki jako
dziennikarka, by zapisać prawdę w historii.
System, który miał tworzyć nowe życie, został
zniszczony przez tę samą rękę, która go
wymyśliła.
