Na północy kraju, gdzie granice się zmieniają
jak liście na wietrze, powstaje nowe miasto —
Srebrne Wzgórze. Wbudowane w dawne groblę, to
miejsce, gdzie czar i technologia łączą się w
jedną rzeczywistość. W centrum stoi Złote Oko —
magiczna kula, która przewiduje przyszłość, ale
tylko dla tych, którzy potrafią jej rozszyfrować.
Charyzmatyczny przywódca, Józef Kowalski,
zbudował miasto z ruin, które inni uznali za
strachliwe. Mieszkańcy nazywają go „Bogiem
Przetrwania”, bo odnalazł sposób, by
zmagazynować siłę czarodziejów i robotników w
jednym mechanizmie. Ale jego władza opiera się
na sekrecie: nie ma on pochodzenia ludzkiego.
Podczas walki z sąsiadującym księstwem, które
próbuje zdobyć Złote Oko, Józef otrzymuje
propozycję: sojusz z książęcem, który rządzi tam,
gdzie czarodziejowie zostali wygnani. Warunkiem
jest, że Józef podzieli się swoją mocią. W
zamian, książę obiecuje osłonić miasto.
Noc przed zawarciem sojuszu, Józef wchodzi do
świątyni pod ziemią, gdzie Złote Oko zostało
ukryte. Tam, w mroku, okazało się, że kulę
tworzy jego serce — skręcony w metal,
zaczarowany przez matkę, którą ukradli mu w
dzieciństwie. To ona była czarodziejką, a on jej
syn, oddany do opieki starodawnego bractwa.
Sojusz został zawarty, ale miasto zaczyna się
rozpadac. Robotnicy zaczynają wątpić w jego
autorytet, a czarodziejowie protestują przeciwko
łączeniu się z księciem. Józef, świadomy, że
jego przeszłość została odkryta, decyduje się
samobójczo zniszczyć Złote Oko, by uniknąć
upadku Srebrnego Wzgórza.
W ostatnim momencie, książę wzywa go do zwrotu
tarczy, ale Józef odpowiada: „Nie jesteś moim
wrogiem. Ty jesteś tym, kimś, kogo mogłem być.”
I wtedy, w siedmiu dniach, świat zmienia się.
Czarodziejowie zostają wolni, a Józef znika
razem z Złotym Okiem.
Miasto przetrwało. Lecz melancholia nadal leży
nad nim jak mgła.
