W 1923 roku, w czasach Dwudziestolecia
Międzywojennego, nad Wisłą unosi się mgła, a w
zamku na Srebrnym Wzgórzu panuje cisza.
Władysław Orlik, buntowniczy arystokrata,
stracił majątek i pozycję po powstaniu w 1920
roku. Teraz, osamotniony, zmuszony jest do
przetrwania w świecie, który już go nie
rozpoznaje.
Jego jedyna szansa to sojusz z wróg – Zofią
Kowalską, córką generała zbrodni, który
wyrządził mu krzywdę. W zamian za informacje o
tajemniczych rytuałach czarodziejek, które mogą
odzyskać jego spadkobierców, Władysław musi
pomóc Zofii ukryć sekret: że jej ojciec był
czarownikiem, którego potęga zależała od ofiar.
Za każdym razem, gdy Władysław wykonuje zadanie,
jego ciało staje się bardziej przeźroczyste –
czar robi swoje. W zamku, pod ziemią, czeka
jaskinia, w której czarodziejki mówią, że tylko
przez odkupienie win może on odzyskać swoją
duszę. Ale koszt będzie wysoki: musi zabić jedną
z nich.
Na Srebrnym Wzgórzu zaczyna padać deszcz, który
zabija rośliny i zasypuje drzwi. Władysław, po
ostatnim akcie, patrzy na siebie w lustrze –
jego twarz zaczyna się rozsypywać jak
półprzezroczysty śnieg. Zofia, widząc to, zdrada,
ale nie ma wyjścia. Władysław znika, zostawiając
za sobą tylko ślady i pytania.
W nowym porządku świata, gdzie czar i krew
decydują o losach, nikt nie wie, czy to było
odkupienie, czy tylko kolejna tajemnica, która
pozostanie bez odpowiedzi.
