Lisewicz, miasto zniszczone przez wojnę i
zaklęcia, staje się kłębiem chaosu. Nad
Przedmieściem, gdzie kamienie mówią językiem
martwych, żyje Mira – kobieta z przeszłością,
której nie da się ukryć. Jej ciało, podobne do
żywego posągu, nosi ślady starożytnego paktu,
który naruszyła, by ratować siostrę.
Zamieszkańcy Lisewicza zaczynają znikać, a ich
ciała pojawiają się w świątyni Wewnętrznego Oko,
zbudowanej z kości i żelaza. Mira, choć uniknęła
przeklęcia, zostaje obarczona groźbą: jeśli nie
odzyska zaklętego napisu, jej dusza zostanie
zwrócona na zawsze do ciemności.
Samotny wilk, który był dawno czymś więcej niż
człowiekiem, wraca do miasta, gdzie jego
przysięga została złamana. Jego brat, również
uczestnik paktu, został zabity, a jego ostatnie
słowa to „Odpłacaj, co się zawierzyłeś”. Wielki
szpital, zbudowany na gruzach starszej świątyni,
staje się jego nowym domem – ale nie dla
dłuższej chwili.
Mira i wilk spotykają się w lesie, gdzie drzewa
krzyczą, a ziemia pulsuje jak żywa rzeka. Tam,
wśród rozpadających się murów, Mira wydaje mu
klucz do świątyni. Zanim jednak może go użyć,
jej ciało zaczyna się rozpuszczać – efekt
przeklęcia, które musi zostać naprawione.
W wilku tkwi przeklęcie starego paktu, a jego
przysięga wymaga, by zabił ją, by uwolnić siebie.
Groteskowy wybór: albo śmierć Miry, albo
zniszczenie samego siebie. On wybiera drugą
opcję – rzuca się na nią, a ich ciała zlewają
się w jedną formę, która niknie w mgiełce,
zostawiając tylko jedno pytanie: czy była to
zemsta, intryga, czy bunt?
Świątynia Wewnętrznego Oko płonie, a miasto
Lisewicz pozostaje w ciszy, znowu zapomniane
przez świat.
