W 1982 roku, w warszawskim osiedlu betonowym,
znikają trzy kobiety. Ich domy zostają
opuszczone bez śladu, jakby je po prostu
wyparowały. Mężczyźni z komisariatu mówią, że to
"nieprawidłowości w systemie", ale siostra
jednej z znikniętych, uczennica technikum, nie
daje się zwodzić.
Zagubiona dusza, zmarła na wystrzał w 1979 roku,
wraca jako widmo. Znajduje się w nowym świecie:
korki, które przeszkadzają w poruszaniu się,
karty wymiany, które sprawiają, że każdy kontakt
z innymi jest kontrolowany. Czuje, że coś się
zmieniło — świat nie działa tak, jak przedtem.
Odkrywa, że kobiety zniknęły z powodu tajemnej
operacji, która ma za zadanie zredukować liczbę
"niepotrzebnych" ludzi. Ktoś
manipuluje systemem,
by zapewnić "porządek". Wcześniej było to
możliwe tylko przez cenzurę i represje, teraz
używa nowych narzędzi: obserwacji, spisków,
nawet niszczycielskiego szantażu.
Zagubiona dusza przechodzi przez kilka etapów:
najpierw widzi, jak kobiety są zmuszane do
wyjazdu, potem dowiaduje się, że niektóre z nich
zostały zabite w więzieniach. W końcu odkrywa,
że jeden z funkcjonariuszy, który wcześniej był
jej przyjacielem, brał udział w tej operacji.
W ostatnim momencie, gdy chce go zdradzić, musi
wybrać: zdradzić go i ujawnić prawdę, co może
kosztować życie, albo milczeć i zostawić ofiary
bez rozprawy. Wybiera pierwszą opcję.
W wyniku, funkcjonariusz zostaje aresztowany, a
jego dokumenty są wysłane do wyższych szczebli.
System nie może tego zignorować. Kobiety, które
przetrwały, zaczynają odzyskiwać swoje życia.
Zagubiona dusza znika, ale jej wspomnienie
zostaje w pamięci tych, którzy ją znały.
