Lisbonka, 1976. W siedzibie KGB, wśród starych
aktów i zapachów dymu, zostaje znaleziona karta
z imieniem Ewelina Nowakówna — córka
wywiezionego do łagru generała. Wciąż żyje w
Warszawie, w cieniu ojca, którego imię nikt nie
wspomina bez drżenia. Pracuje jako redaktor w
dzienniku „Trybuna Ludu”, ale jej artykuły o
przemocy w więzieniach są zamykane przed
wydaniem.
Ewelina odkrywa, że jej ojciec był nie tylko
szpiegiem, ale również jednym z kluczowych ludzi
w spisku dworskim, który planował przewrót w
rządach PZPR. Został zdradzony przez osobę
bliską, a jego ślad prowadzi do nowej sieci
wpływu, która ukrywa się za fasadą postępów.
W biurze sekretarza KC, w sali pełnej portretów
partyzantów, odbywa się spotkanie, na które
Ewelina trafia przypadkiem. Widzi tam mężczyznę
z twarzą znaną z pamięci — to jej starszy brat,
który uciekł po śmierci ojca. Uciekł, by nie
zostać zamordowanym, ale teraz wrócił, chcąc
odzyskać uparcie utracony honor.
Zasada: Każdy dokument, który przechodzi przez
KGB, musi być potwierdzony przez dwa źródła.
Ewelina nie ma drugiego źródła — tylko swoje
wspomnienia. Odkrywa, że jej brat zdradził
spisek, by uratować jej życie, ale teraz ona
musi go uwolnić.
Przygotowuje plan: udaje się do korespondenta z
zagranicy, który przesyła wiadomości w formie
opowiadań. Wysyła mu kartkę: „Zamknij się w domu.
Nie otwieraj nikomu drzwi. To może być ostatnia
Twoja noc.”
Nocą, w Warszawie, dochodzi do ataku na budynki
KGB. Ewelina jest w środku. Spisek dworski
został odkryty. Mężczyźni, którzy chcieli zająć
miejsce przy stole decyzji, zostali schwytani.
Jeden z nich, ten, który zdradził jej ojca,
zostaje zabity w ciemnym korytarzu.
Ewelina nie pisze więcej artykułów. Zostaje
zmuszona do milczenia. Ale jej brat ucieka z
kraju, a w jego plecaku leży koperta z adresem w
Berlincie.
Wojna o prawdę skończyła się. Nostalgia
pozostaje w cieniu, a zemsta — w pustce, którą
zostawiła przeszłość.
