Wiosna 1923 roku, Warszawa wciąż czuje się jak
miasto na skraju rozpadu. Katarzyna Nowak, córka
zamordowanego lekarza, zaczyna śledzić śladami
swojego ojca, który przed śmiercią zostawił
zakłócany dziennik. W jego ostatnich notatkach
pojawia się nazwisko generała Józefa Kowalskiego
– człowieka, którego nikt nie odważył się
oskarżyć za broń zbrodni.
Katarzyna wpada w sieć politycznych intryg,
gdzie prawda jest tylko narzędziem do
manipulacji. Zmieniając identyczność, przechodzi
na służbę w sierocińcu dla chłopców, których
ojcowie byli ofiarami represji. Tam znajduje
dokumenty, które potwierdzają, że Kowalski był
częścią tajnego oddziału, który przeprowadzał
wywiad wojenny przeciwko Niemcom, ale również
przekreślał obywateli, którzy mogli stanąć mu na
przeszkodzie.
Jej nowa tożsamość – „Aneta” – zaczyna budować
zaufanie wśród dzieci, ale także wśród członków
ruchu narodowego. Jednak kiedy Kowalski zaczyna
podejrzewać, że ktoś śledzi jego działania,
zaczyna działać. W jednym z wieczornych spotkań
w klubie intelektualistów, jego pomocnik zostaje
znaleziony martwy – strzelony z bliska, a w ręku
trzyma kartkę z jej imieniem.
Katarzyna musi zdecydować: ujawnić prawdę i
ryzykować życie, czy pozostać cieniem i pozwolić,
by sprawiedliwość została zepsucia. W końcu,
podczas szpitalnego tygodnia w Warszawie,
zdradzi ona sekret Kowalskiego – nie poprzez
słowa, lecz przez dokumenty, które wrzuca do
archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Tego
samego dnia generał zostaje aresztowany, a
Katarzyna znika bez śladu.
Miasto wstrzymuje oddech. Prawda w końcu wyszła
na jaw.
