Fabryka szklanych półek otwiera się w Nowym
Sąsie, nowej dzielnicy Warszawy. Przybywa nowa
kadra robotników, wśród nich Zofia, 19letnia
dziewczyna z prowincji. W pierwszym tygodniu jej
służby pojawia się nieznajomy — starszy
mężczyzna w czarnym kombinezonie, który mówi
tylko: „Nie mów nic”.
Wszystkie dokumenty produkcji znikają z biura.
Kierownik zakładu zostaje znaleziony martwy w
piwnicy, jego ciało obłożone sklejkami z
napisami w języku zakazanym. Robotnicy zaczynają
podejrzewać, że fabryka jest miejscem
przetrwania, a nie produkcji.
Zofia zauważa, że nieznajomy zaczyna ją śledzić.
W czasie zmiany zmusza ją do otwarcia
zapieczętowanego skrzynki z mapami terenu. Pod
nią znajduje zniszczone plany budowy, które
pokazują, że fabryka została zbudowana na
miejscu dawnego więzienia.
W nocy Zofia wchodzi do starego pomieszczenia i
znajduje stary dziennik. W nim opisane są
działania komunistycznych żandarmów, którzy tu
zatrzymywali ludzi. Dziennik kończy się słowami:
„Nie wolno im zabić nas wszystkich, ale mogą nas
zatopić w ciemnościach”.
Zgorzkniały mentor wchodzi za nią. Mówi, że był
strażnikiem więzienia przed wojną. Teraz
kontroluje fabrykę, by zapobiec powtórzaniu
przeszłości. Daje jej klucz do sklepienia, gdzie
trwa poszukiwanie prawdy.
W dniu protestu robotników, Zofia otwiera
sklepienie. W środku znajduje grupę mężczyzn i
kobiet, którzy ukrywają się od lat. Ich liderka,
kobieta w wieku pięćdziesięciu lat, wyjaśnia, że
fabryka to miejsce, gdzie ludzie zostają
„przekształceni” — usunięci z systemu, by nie
powrócić.
Zofia decyduje się ujawnić to, co wiedziała.
Wychodzi na plac i zaczyna czytać z dziennika.
Ludzie zaczynają się zastanawiać. Niektórzy
ruszają do sklepienia.
Zgorzkniały mentor zatrzymuje ją. Mówi, że nie
może dopuścić do powtórzenia historii. Zofia
odpowiada, że nie chce być częścią tych
ciemności. Wyciąga klucz i wchodzi do sklepienia.
Wszyscy, którzy tam weszli, zostają widziani
przez ludzi. Fabryka zostaje zamknięta. Zofia
zostaje zatrudniona jako sprzedawczyni w
lokalnym sklepie. W jednym z regałów znajduje
starą kopertę z napisem: „Nie zapomnij”.
Zgorzkniały mentor zostaje usunięty z listy
pracowników. Nikt nie wie, dokąd poszedł.
Poszukiwanie prawdy nie kończy się, ale dla
Zofii – kończy się tu.
