Lisbonka, 1927. W Warszawie, wśród rozbitego
społeczeństwa i niepewnych granic, Elżbieta
Nowak — wyrzutka społeczna, córka dawnego
generała upadłego po I wojnie światowej —
zostaje zatrzymana przez milicję za udział w
podziemnej działalności antypanockiej. Jej dom,
spadkobierstwo od ojca, zawiera dokumenty
dowodzące, że rodzina Nowaków była związana z
niemieckimi agentami w czasie powstania
warszawskiego.
W więzieniu, podczas egzaminacji, odkrywa, że
jej matka, wcześniej uważana za martwą, żyje i
została ukryta przez członków opozycji. Matka,
która przez lata nosiła tajemnicę rodową, teraz
wymaga od Elżbiety pomocy w rozpracowaniu sieci
informacyjnej, która wspiera rząd Piłsudskiego.
Elżbieta, zmuszona do współpracy, odkrywa, że
jej ojciec był nie tylko szpiegiem, ale również
osoba odpowiedzialna za śmierć setek polskich
żołnierzy w 1915 roku. Groteskowy skandal
rodzinny zaczyna się przekraczać granice
prywatnego i staje się elementem większego
konfliktu — walki o władzę nad nowym Polskim
Państwem.
Podczas jednej z akcji, Elżbieta łamie jeden z
głównych praw rządu: zakaz przechowywania broni
w mieszkaniach obywateli. Zniszczenie systemu,
którego dotąd nie potrafiła zrozumieć, staje się
jej celem. W ostatnim akcie, na placu zabaw przy
ulicy Miodowej, podczas rewolty studentów,
wyrzuca z okna dokumenty, które mogą zmienić
historię kraju.
Zniszczone systemy, tajemnica rodziny,
groteskowe skazy — wszystko to zostaje za nią.
Elżbieta znika w nocy, a jej historia pozostaje
w tajemnicy, jakby nigdy nie istniała.
