Lwów, 1927. W zamku szlacheckim nad Wisłą, gdzie
jeszcze echo rewolucji przechodzi przez ściany,
Elżbieta Nowakówna – córka zmarłego generała –
powraca po latach ucieczki. Jej ojciec, znany z
nieugiętego buntu przeciw nowym granicom, został
wygnany za udział w rebelii. Teraz, gdy jego
brat umiera bez spadkobierców, Elżbieta staje
przed wyborem: przejmować majątek lub zniknąć
jak on.
W lesie, niedaleko granicy z Ukrainą, weteran
wojskowy Józef Kowalski, który przetrwał fronty
wschodnie i zachodnie, odkrywa staroświecki
dziennik, w którym nazwisko Nowakówny pojawia
się razem z imieniem jednego z jej przodków –
oficera, który w 1919 roku zdradził oddział
polskiego pułku. Kiedy dowiaduje się, że
Elżbieta jest jego krewniaczką, decyduje się
wrócić do Lwowa, by przyjąć rolę jej doradcy.
Rozpoczyna się rywalizacja o tron: Elżbieta,
pełna zemsty i intrygi, próbuje ukryć, że jej
ojciec nie był tak czysty, jak twierdziła
rodzina. Józef, nieznający swojej przeszłości,
myśli, że ma obowiązek pomóc jej zająć miejsce,
które należy do jej linii. Jednak w bibliotece
zamku, pod starym portretami, znajduje dokumenty,
które zmieniają wszystko – Elżbieta to nie tylko
dziedziczka, ale i potomna oskarżonego zdrajciny.
Tajemnica, która krąży od lat, w końcu zostaje
odkryta. Elżbieta, świadoma, że jej rola jest
nieprawdopodobna, decyduje się zrezygnować z
tronu. Józef, zrozumiały w końcowej chwili,
zabiera jej dziennik i wychodzi z zamku,
zostawiając ją z samą myślą o przetrwaniu. W
dniu ślubu, który miała zorganizować, Lwów
wstrzymuje oddech – dwaj bohaterowie, którzy
mieli się spotkać, teraz patrzą na siebie z
dystansem, jakby widzieli ducha przeszłości.
Wszystko zmienia się, ale nie tak, jak się
spodziewano.
